Det banale paradoks, og andre digresjonar

Eg søv for lite, som vanleg, får aldri rydda ferdig desse tankane.

Det er rart korleis banalitetane når nye høgder, når alvoret kjem nært, og ein eigentleg berre vil sove og vakne på andre sida av natta. Alvor blir skjemt, og skjemt til alvor- som ein mental nødutgong. (?) Lik lys og mørke, godt og vondt, -som to komplementære einingar lyskastar dei kvarandre med sjeldan verdi.

Alvor kan vere tungt å bere i lengda, når det hopar seg opp i ukjende hjørne, og legg beslag på desse tankane som snublar ein i møte på høglys dag. Kan ein ta inn over seg alt elende, og samstundes halde seg opprøyst som menneske? Og kan ein skjerme seg mot alt, utan å gi avkall på det menneskelege i seg?

Ein balansegong, som alltid, og utan fasit, dette livet. Komplekst i alt det små og store, eit kaos av spor som vert vakre på avstand. Forenkla vert det mogleg å distansere seg, og for å forenkle, må ein gjerne distansere seg noko. Latterleg enkelt, igrunn, og like vanskeleg.

… som å sove ; -)

Om å vere - på shopping

Eg må berre innsjå det, eg er håplaus på shopping. Etter fleire dagar med forsøk på å skaffe meg det aller mest nødvendige, sit eg att med fylgjande resultat:

Turisme / gissekonkurranse

 

Eg har leika turist saman med S., T., T. og to busslastar med amerikanarar. Tipp kvar :- )

Bake kake søte

Om kakebaking på Sunnmøre:

Stille

*

Frå ein kveldstur på Vengsvatnet

*

Om å vere - på leir

Ja, kva skal eg seie? Mange dagar har rusla av garde, og mykje vatn har rent over kroppen sidan sist. Etter tidenes kjekkaste leir, har eg dei siste vekene, i tillegg til løn, opparbeidd meg ei liste over lett vanedannande aktivitetar:

• bading og hopping i sjø, fjellvatn og elvekulpar, med og utan badetøy og stjerner som blinkar generte i det fjerne
• intensivt strandliv, skogliv, bushing og fjelling, med ditto grilling av gode og unevnelige ting
• padling, roing og båtkjøring, for ikkje å snakke om BUZZZZzzz  …inkludert ein haug nye og gamle ”ticks”, som vanleg. Det er fare for at eg vil bli vanskeleg å omgåast dei næraste dagane ; )

I tillegg har eg visst blitt ein paientusiast av dimensjonar, og har dei to siste vekene vore primus motor for variasjonar over temaet - inkludert kirsebær, bringebær, blåbær, spelt og kveite. Dette i tillegg til å bli servert sikringskost med dessert - kvar einaste dag! Hadde det ikkje vore for at eg straks stikk heim til sunnmørsk matgalskap, hadde nok overgongen til kvardagskosten vorte i hardaste laget.

*

Uforgløymeleg

 

*

Berre ein liten pust i bakken, før fleire uforgløymelege dagar fulle av unevnelege ting.

*

Hei!

*

M.  

*

*

Mellom barken og veden

*

“Sagnet fortel at det ein gong var ganske så romsleg mellom barken og veden…”

*

Rakk ein tur innom sætra, før sykling og husmaling, ein fantastisk varm onsdag i juli. Gode greier.

*

Pippip i epletréet

*

Jaha, så det var denne som vekte meg i dag tidleg! 

*

Eg finn stadig vekk kjekke ting på mi ferd. I dag har eg i tillegg lytta mykje til elva, fuglekvitteret, solglede og regndropar, sånn litt om kvarandre. Lata meg lenge og vel, og omsider vend meg til den dørgande stilla her ved enden av fylkesvegen. Ein skulle mest tru eg hadde ferie. Og det har eg jo :- )

*

Om å vere - på bygda

Eg har vore heime i favoritt-landsdelen i omtrent 42 timar, og har allereie rukke å gjere ein heil del ikkje heilt daglegdagse ting, inkludert slekt, mat, og natur - mmm

I tillegg er det noko eksotisk ved å svippe innom “sentrum” og gamle arbeidsplassar, der folk kastar eit halvt blikk på ein, og kjapt ressonnerer seg fram til heile slektstreet mitt i tre ledd, samt ditto nettverk og lokalt sladder.

Men slikt er forsåvidt ikkje nytt. Då eg sat i kassa på Samvirkelaget var det stadig vekk folk som meinte dei kjende meg, fordi dei kjende besteforeldra mine, ei grandtante, søskenbarn, veninner, onklar osv, og som etterlet meg like måpande og forvirra (på innsida), kvar gong. Det vart ikkje særleg betre då eg inntok sjukeheimen, og det stadig vekk var nokon som var litt vel gode på lokale slektstre. (Men noko anna hadde vel vore snodig, med tanke på dei familiære arbeidstilhøva )

Det undrar meg likevel fortsatt at det er fleire som veit kven eg er, enn omvendt. Til gjengjeld veit eg mykje om mat, søvn, og dovanar hjå store delar av bygdefolket. Det er nesten godt eg (sannsynlegvis) aldri kjem til å jobbe som lærar her, det kunne blitt litt vel mykje konsentrert viten om lokalsamfunnet. Dessutan er det ein smule bisarr å møte blikk som antydar dei veit meir om kven ein er, enn ein veit sjølv, og som uansett ikkje vert anna enn ein spegel av den ein var for ti år sidan. Bygdelivet - underleg er det; ei samling av folk som veit alt om alle, utan eigentleg å kjenne kvarandre. (?)

Det er godt denne kikkertsiktande gardinspionasjen tek slutt med ferien… Skjønt, ein viss risiko for sosial kontroll er det kanskje i det nye nabolaget i regnbyen óg, eg får helse pent på dei gamle damene ; -)

Men fyrst: Meir slaraffenliv i dalen frå barndomen!

*

Tomme rom/ tomrom

*

I ein spegel, i ei gåte

*

Ting å gruble over

Ettersom nabolaget ikkje har blitt sprengt i fillebitar likevel, sit eg altså her og ryddar i alt skrapet eg har plukka med meg på vegen. Det dukkar stadig opp ting eg trudde eg hadde gløymt, det er nesten som å sjå livet passere revy gjennom alle desse tinga som er så vanskelege å kaste, og som stablar seg opp i metervis med bananluktande papp. Kva skal eg eigentleg med så mange “ting”? For framtida skal eg prøve å samle minst mogleg av slikt, og prøve å begrense meg meir  til sånt som handlar om augneblink og kommunikasjon, i ord, bilete, lyd og opplevingar. (Det er iallfall lov å håpe ; -) )

Elles har det oppstått andre stablar óg,- kjekke stablar :-) Ein tilfeldig tur innom ein bokhandel, samt ein mindre tilfeldig bursdag, har resultert i nye ting å lese og gruble over:

• Rom ved havet, rom i byen, Frode Grytten
• Andvake, Jon Fosse
• Doktor Faustus, Thomas Mann
• Om forlatelse, Ian McEwan
• Saman er ein mindre aleine, Anna Gavalda
• Tyl, Finn Tokvam/ Halvor Folgerø
• Steppeulven, Hermann Hesse
• Dr.Munks testamente, Ragnar Hovland

Det er ein viss risiko for at nokon av bøkene vert bytt, men det anar meg at det likevel kan kome til å ta heile ferien å kome gjennom alle. (Endå godt den er lang  )  Nokon som har sterke formeiningar om prioritering?

 

Eg fann, eg fann!

* 

*

Med 140 m2, 4 jenter, 3 kjærestar og eitt bad, er det berre ein ting å seie: Ting på trøorgelet! Eg har alt byrja å lufte tankane om ein aldri så liten huskonsert, men halve kollektivet har allereie meldt avbod… eg kan ikkje skjøne kvifor (?!) Det kan sjå ut som eg må nøye meg med å lage bremseklossar til ekstrem- gyngestolen i staden…

Tre skulpturar

*

Skulpturerte tre vs treskulpturar

*

Eg er i ferd med å få eit meir nyansert syn på orddeling, dersom den ufrivilleg endar som eit verkemiddel. Iallfall smiler eg lett mot tekstar med til dels “kreativ staving”, som i tillegg har tittelen “Ny Norsk”. Det er ei treffande overskrift, både med tanke på kreativiteten hjå forfattaren, og hjå språkrøktarane/slaktarane i Språkrådet, som gjer det vanskeleg å rette ord som mye, noe og korfor. (Om ikkje anna lever målforma opp til namnet sitt…)

*

Elles: Les “On Chesil Beach” av Ian McEwan. Tankevekkjande om kommunikasjon og konsekvensar. 

*

Under: Fleire bilete av treskulpturane. Moro for ein hobbyturist ;- )

*

 

Om å sjå seg tilbake

*

Ida-jo er i byen att! Fryd og gaman Og straks er Synnas óg i sikte; det kan bli litt av ein haust.

 *

Gode vener

*